Ik kijk naar het gelaat van mijn broer.

Ik zie in zijn eerlijke ogen wat het met hem doet, wanneer het besef er is, dat het dak boven je hoofd is verdwenen. 

Wanneer je je realiseert dat je niemand meer boven je hebt die je kan bewaken, beschermen, troosten of je verhaal aan kan vertellen. 

Wanneer jij plots het dak bent geworden en er niemand meer is tussen jou en de dood.

Eerder las ik over ‘het dak boven je’ in een boek van Rönning & Stilton, waarin bepaalde woorden bleven hangen. Ze kwamen binnen. Deze tekst is ook mijn waarheid en gevoel, nu namen ze hun plekje in mijn wereld.

Ze geven mijn gevoel weer bij het moment dat mama is ingeslapen na een intense en slepende periode. Haar ademhaling, gelijkmatig en krachtig, kreeg ineens een andere dimensie. 

Haar laatste drie zuchtjes en dan de rust, stilte …

Teer, traag, broos, maar de bevrijding kwam. 

Heel stilletjes verliet ze ons in de kamer die haar laatste thuis was. 

Wij zochten troost bij het vasthouden van haar nog warme lichaam, nog even voordat ze haar warmte verloor…

Tinne 🤍

Ook droevige momenten kunnen mooi & puur zijn.

mama – 24 juni 2023