Een intense, goed gevulde periode.
Een strakke agenda, opleidingen en engagementen die ertoe doen.
Dingen die ik graag doe.
Mensen en projecten waar ik energie van krijg.

En toch merk ik het.

De ademhaling.
De onrust.
De vraag: wat nu?
Of misschien vooral: moet ik nog iets doen?

Ik blijf gaan.
Met goesting zelfs.

En tegelijk voel ik dat vertragen ook welkom zou zijn.

Alleen… stilstaan voelt soms wat onwennig.
Vervelen mag, denk ik.
Maar liefst niet te lang.

Want bezig blijven voelt vertrouwd.
Veilig zelfs.
Comfortabel.

Terwijl net in die kleine momenten van ruimte vaak iets nieuws mag ontstaan.

Nieuw is spannend.
Ruimte is soms wat ongewoon.
Vertragen ook.

Of je nu 4, 34 of 54 bent: jezelf blijven heruitvinden hoort erbij.

Ik schrijf deze woorden dus niet zomaar.
Ik schrijf ze terwijl ik het zelf ondervind.
Midden in de drukte.
Met beide voeten in wat er nu is.

Hoe voelt dit voor jou?
Herkenbaar?

Misschien is het stof tot nadenken.
Of voer voor een gesprek.

Een positief gesprek.
Waar groei mag ontstaan.
Waar zelfreflectie ruimte krijgt.
Waar blinde vlekken zacht benoemd mogen worden.

Daar zit voor mij de kern.

Ik luister graag.
Ik hou graag even de spiegel mee vast.
Laat ons samen kijken.

Individueel.
Of in een tafelgesprek met vier ondernemers.

Goesting?

Je weet me te vinden.